Światełka. Daleko, daleko ode mnie. Migoczą. Chowają się i znów je widać, znikają i pojawiają się. Tak odległe a jednak tak wyraźne...

Zająć, zająć czymś głowę, zająć myśli. Wymyślanie czegokolwiek aby o niczym nie myśleć. Czysty relaks... błogo.

Późno już. Trzeba by zamknąć zmęczone oczy i zasnąć. Ale nie mogę. Stąd ta notatka. Nie będzie długa, bo jestem leniwa.

Założyłam na twarz różowe okulary. Jest lepiej. Ale nie chcę ich zdejmować. Rzeczywistość mnie przerasta. Świat, który mnie otacza jest zły. Czasem chciałabym od tego uciec. Ale biegnąc na oślep przed siebie, byle gdzie, byle dalej stąd, potykam się i upadam w błoto. Czasem błoto staje się bagnem. Czasem tak trudno wstać.
Czasem tak trudno się doczyścić.
Czasem...
jest trudno.

Zdejmuję różowe okulary. Widzę świat w kolorach. Nie są powalające. Ale do tego potrzeba czasu. Póki co odróżniam ziemię od nieba. Czas rozpoznać, gdzie są gwiazdy, a gdzie tylko ich odbicia w stawie. Lepiej się nie pomylić.

Zimno. Założę bluzę. Ładnie pachnie...

Pachnie...

szczęściem...

lepiej je trzymać...

blisko siebie...

Trzymać mocno.

Późno już. Czas kończyć potok myśli. Potok słów, które znacząc tak wiele i nic zarazem. Słowa są ważne, czyny ważniejsze. Tak się mówi. Ale kiedy słowa są potwierdzane czynami, stają się zaklęciem. Magią.

Słowa potwierdzające czyny, czyny dla słów.

Słowa mają wielką Moc.
Mówi Wam to ruda wiedźma...